A proliferación de cabeceiras na Galicia do primeiro tercio do século XX contitúe un fenómeno que non deixa de asombrar a aqueles que se acheguen a el, ben sexa como investigadores ou movidos pola simple curiosidade do lector. En realidade non é senón un síntoma máis dunha sociedade en movemento, cun dinamismo que en maneira algunha deixaba á marxe ó ambito rural.
No caso da meirande parte da poboación rural, un público moi particular, recén chegado como colectivo á expresión escrita da cultura e que alberga sen embargo un entusiasmo de neófito pola mesma, ese “inmenso prestixio pola letra impresa” da que falaba Otero Pedrayo. O intento de abrirse ó campesiñado como lector obrigará ó que denominamos aquí prensa agraria adaptacións estilísticas que se analizan con detalle neste estudio.
Obra manuscrita que se mantiene inédita hasta este momento en que la presentamos transcrita y anotada por Miguel-Ángel González García y Manuel-Ángel Pereira Soto, con la colaboración de José-Ramón Hernández Figueiredo.
El libro es un clásico de la historiografía barroca, que viene siendo citado por los investigadores, aunque muchas veces de modo indirecto por el difícil acceso al único ejemplar. Con esta publicación que ponemos en el mercado procuramos superar aquella situación, ofreciéndola ahora en excelentes características técnicas.
Coa finalidade de que o lector poida contextualizar mellor a época que lle tocou vivir a Manuel Curros Enríquez, na presente edición optamos por complementar o ensaio de don Juan Xesta cunha serie de traballos nos que se abordan algún dos aspectos nos que Curros destacou na súa teima por conquerir unha sociedade máis xusta e libre.
O seu papel na poesía galega, a incidencia do laicismo na Galicia decimonónica e as relacións de Manuel Curros Enríquez coa masonería, e a enorme relevancia que a emigración galega a Cuba tivo para a nosa nación, son aspectos que consideramos necesario analisar máis detidamente para unha mellor comprensión, non só da biografía escrita por Juan Fernández Pérez, senón tamén do posicionamento de Curros na sociedade galega de finais do XIX e principios do XX.
La sociabilidad remite en la historiografía actual a la aptitud de los hombres para relacionarse en colectivos más o menos estables, más o menos numerosos, y a las formas y ámbitos y manifestaciones de la vida colectiva que se estructuran con este objetivo. Una noción amplia desde luego pero indudablemente fecunda, en la encrucijada de la antropología cultural, la etnología de la vida cotidiana, la sociología del ocio, y la historia social, política, y cultural, y que supone pues multiplicidad de espacios y de formas.
Con este libro colectivo titulado La sociabilidad en la historia contemporánea: Reflexiones teóricas y ejercicios de análisis, ofrecemos al lector la oportunidad de acercarse a este ámbito de la ciencia histórica desde dos ópticas diferenciadas. En primer lugar, las aportaciones de carácter teórico acerca de la propia historiografía de la sociabilidad y de la vida y obra del precusor de estos estudios: el profesor Maurice Agulhon. En segundo lugar, las aproximaciones analíticas a distintos espacios de interrelación social, ideológica y cultural, verbigracia: la francmasonería como forma de sociabilidad democrática, las prácticas teatrales dentro del ambiente obrero en Galicia, las redes asociativas en la Cuba de entresiglos, las distintas formas de estructurar la sociabilidad dentro de los círculos religiosos del protestantismo gallego, y una perspectiva más actualizada, desde el campo de la sociología, de las fiestas flamencas andaluzas.